دوستان در این مطلب چکیده ای از مصاحبه حسین رضازاده با روزنامه خبرورزشی را براتون آماده کردم.امیدوارم خوشتون بیاد.برای دیدن مصاحبه به ادامه مطلب مراجعه کنید.

اعتماد - مرگ تلخ و تکان دهنده ساناز 19 ساله پيام روشني بود در تاييد اين مساله که مسوولان و مديران کشور بايد به سرعت براي کنکور و تبعات روحي و رواني آن فکري کنند و حداقل با استفاده از روش هاي مورد لزوم از عوارض ناشي از آن بکاهند.

امروز برحسب تصادف در يك معازه‌ي نسبتا قديمي ديدم كه نقشه‌اي از ايران به ديوارش نصب شده‌،

27 سال پس از شورش منافقين در 30 خرداد 1360 آنان هنوز در سرگشتگي به سر مي برند و همچنان حتي پس از سقوط صدام حسين ذيل  دولت هاي بيگانه عليه جمهوري اسلامي ايران فعاليت مي كنندو در توهم به سر مي برند. در آخرين اقدام دولت انگليس در مصوبه اي بر خلاف قواعد حقوقي و سوابق تاريخي اين سازمان را از فهرست گروه هاي تروريستي خارج كرده است.

پرونده اي كه مي خوانيد به اين بهانه ، تاريخچه تبديل سازمان مجاهدين خلق از گروهي معتقد به مبارزه مسلحانه عليه رژيم پهلوي به سازماني تروريستي را بررسي مي كند.

دوم خرداد و سوم تير در گفتگو با علي يونسي وزير اطلاعات

دو، سه روز مانده به سال جديد در يك بعدازظهر سرد زمستاني به منزل حجت‌الاسلام علي يونسي رفتيم. قرار مصاحبه داشتيم و از وزير سابق اطلاعات ايران درباره روي كار آمدن محمود احمدي‌نژاد پرسش كرديم و همان زمان بود كه فرزند آقاي يونسي، از سوي شوراي نگهبان رد صلاحيت شده بود. او البته پاسخ پرسش‌ها را داد و بعد به ريشه‌هاي اين ماجرا پرداخت كه چرا حاشيه‌نشينان در دو دولت هاشمي و خاتمي معترض شدند و آرام‌آرام به متن آمدند و همه چيز را از‌آن خود كردند و در فراز بعدي سخن خود نيز ترجيح داد ريشه‌هاي تاريخي دولتي شدن روشنفكران، بازار و روحانيت را از زمان  رضاخان بررسي كند.ما (محمد قوچاني، رضا خجسته‌رحيمي، محمد طاهري و اكبر منتجبي) مشتاق تحليل او بوديم. او سپس به فضاي جديد آمد و بعد ما ماجراي وزارت اطلاعات و قتل‌هاي زنجيره‌اي را جويا شديم و رفتيم سراغ مدرسه حقاني.مصاحبه اگرچه سه ساعت به طول انجاميد اما پايان نيافت تا ما قول يك قرار ديگر را از او بگيريم.اين اتفاق اما نيفتاد. گفت‌وشنود اما بعد از عيد تنظيم شد تا ايشان آن را ببيند و بعد بحث پي گرفته شود. ايشان  مصاحبه را خواند اما ديگر فرصتي پيش نيامد تا دوباره كنار يكديگر بنشينيم. ضمن آنكه به علت برخي ملاحظات، ترجيح ايشان اين بود كه بخش‌هايي از مصاحبه نيز منتشر نشود. اشتياق از ما و امتناع از ايشان و رد و بدل كردن متن مصاحبه‌ مدتي طول كشيد تا امروز كه مهمترين بخش‌هاي‌آن مصاحبه را مي‌خوانيد.

هشت سال ازآن روزهاي فراموش ناشدني در تيرماه 78 مي‌گذرد. جالب اما آنجاست كه گويي با نشستن غبار زمان بر اين حادثه، گرد فراموشي برآن خاطرات پاشيده‌اند. گردوغبار زمان اگرچه بر بسياري وقايع و حوادث مي‌نشيند و بدين ‌ترتيب بر ارزش آنها مي‌افزايد اما تعجب آنجاست كه در اين ميانه، حادثه 18 تير گويي يك استثنا است كه پس از 7سال، سالگرد آن در سكوتي پرسش‌برانگيز سپري مي‌شود. اين درحالي‌است كه چه‌ بسا 18 تير به‌مراتب برازنده‌تر باشد تا 16 آذر براي آنكه "روز دانشجو" لقب بگيرد، و حتي اگر اين واقعيت را نپذيريم، چگونه مي‌توان انكار كرد كه "18 تير"، "16 آذر"ي ديگر بود؟ اما اكنون در 7 سالگي آن حادثه و در ميانه اين سكوت چه مي‌توان گفت و روي سخن را كدام گروه و جريان قرار بايد داد؟...

یک بار دیگر فیلسوفی سیاستمدار وارد دنیای ریاست شده و مسوولیت قوه مقننه کشوری استراتژیک را به عهده گرفته است. او علی لاریجانی، چهار سال وقت دارد و خوب می داند که مجلس، موقعیت بالاتری نسبت به قوه مجریه دارد. در بدنه قوه مجریه با یک هیات دولت چندین نفری مواجه هستیم اما حرف آخر را رئیس دولت می زند در حالی که در مجلس با ترکیبی بیشتر، روبه رو هستیم که البته هیچ کس حرف آخر را نمی زند؟